اسلام هم برای عفاف شکلی و هم برای عفاف محتوایی، برنامه و حکم دارد. در عفاف شکلی، پوشش تمامی اندام ـ بدون چهره و دست‌ها تا مچ ـ را می‌خواهد؛ ولی این‌که این پوشش چگونه تأمین شود، نظری ندارد و سلایق را آزاد گذاشته و تابع محیط‌ها و سنت‌هاست؛ مهم این است که جلف و سبکسرانه و نیز لباس شهرت نباشد و مستنکر و نیز آزار دهنده و تحریک‌برانگیز و بدن‌نما و شیشه‌ای نگردد. عفاف محتوایی، مهم‌تر از عفاف شکلی است. اسلام در مرتبه‌ی نخست، نجابت و سلامت زن با دوری از آلودگی و فساد را می‌خواهد و عفاف شکلی برای تحقق این مهم است؛ ولی همان را نیز می‌خواهد و مقدّمی بودن آن، همانند وضو برای نماز است که البته بدون آن، محقق نمی‌شود.