خوابیدن در مکانی که دارای هواهای پخته یا بخارآلود است و هوای آزاد جریان ندارد کدورت ذهنی می‌آورد. کسی که در فضایی می‌خوابد که هوای آزاد جریان ندارد ممکن است خواب‌های آلوده مانند توالت ببیند. چنین خواب‌هایی در زمستان بیش‌تر می‌شود تا تابستان و تحت تأثیر فضای خواب است.  زیست محیط بر تفکر و اندیشهٔ آدمی مؤثر است به گونه‌ای که حتی نشستن بر معدن طلا سبب صفای فکر و نشستن بر محل دفن زباله‌ها، ذهن را آلوده می‌سازد و افکار را افول می‌دهد.
بنابراین متفکران و عقل‌ورزان باید در انتخاب محل و چگونگی خواب خود به اصول آن توجه داشته باشند. کسی که می‌خواهد تفکری خلاق داشته باشد بهتر است زیر آسمان به خواب رود و نه زیر سقف. او تا می‌تواند باید هرچه بیش‌تر خود را از زیر سقف دور دارد؛ خواه در تابستان باشد یا زمستان.
خوابی خواب مناسب است که همراه با رعایت نظافت بدن، بهداشت و امنیت باشد. کسی که در جایی می‌خوابد و احتمال ورود حشرات را می‌دهد و از آن هراسان است، خواب خوبی نمی‌تواند داشته باشد؛ چرا که فرد خوابیده احساس امنیت کامل ندارد. برخی از دعاهای پیش از خواب، امنیت روانی فرد را تأمین می‌کند.
همچنین متفکر و عالِم نباید مانند فردی عادی برنامهٔ غذایی داشته باشد. خوردن گوشت و نیز آبگوشت با نان‌های خمیری، معدهٔ عالم را سنگین و خواب را بر او تحمیل می‌کند. چنین غذاهایی برای کارگران مناسب است. غذای مناسب آنان غذایی است که معده را هرچه بیش‌تر پر سازد؛ برخلاف عالم که باید غذایی سبک‌بار، دارای کیفیت و نیز تازه داشته باشد. غذای مناسب حرکت فکر با غذای مناسب حرکت مزاج نباید مخلوط شود. پیشنهاد ما این است که متولیان و صاحبان مراکز علمی یا نظام اسلامی برای عالمان و دانشمندان سبد غذایی مخصوص و متناسب با فعالیت‌های علمی داشته باشند و برای آن سوبسید لازم قرار دهند.
بسیاری از رکودها، کاستی‌ها، کمبود حافظه‌ها، کمبود ادراک‌ها، نداشتن فهمی خوش، نداشتن توان استجماع یا توان استحضار مطالب، ناشی از سوء تغذیه و سوء خواب است. هستند کسانی که معلومات فراوانی دارند ولی قدرت جست‌وجو و استحضار آن را از دست داده‌اند؛ چرا که سیستم و نظام جامع آموزش نداشته‌اند و محیط زیست و نیز خوراک و خواب و سلامت بدنی آنان مشکل داشته است. به‌ویژه امروزه که عوامل مادی در بدنهٔ آموزشی و تحصیلی رسوخ کرده و کم‌تر محصلی وجود دارد که درگیر دغدغه‌های مادی و ناسوتی نباشد.